Thursday, June 24, 2010

१ नोंद मिळाली

पहिली पोस्ट प्रकाशित करुन आज २४ तारखेला एक वर्ष होईल. पहिल्या दिवशी मब्लॉविने ’१ नोंद मिळाली ’ असे सांगितले आणि गजालीला सुरवात झाली. आता, एका वर्षात २५ पोस्ट म्हणजे फार अभिमानाने सांगण्यासारखा आकडा नाही, पण संपूर्ण महिना रिकामा जाऊ न देण्याचा प्रयत्न बाकी केला. सुरवातीला मित्रमैत्रिणींना लिंक पाठवली तेव्हा चतुर लोकांनी तेवढीच पोस्ट वाचून नंतर परत ब्लॉगवर न येण्याचा सूज्ञपणा दाखवला. पण गीतांजलीच्या पोस्टला जेव्हा प्रथम अनोळखी आणि मोठी प्रतिक्रिया अंजली कडून मिळाली.(तीही परत आली नाही ब्लॉगवर :() त्यावेळी मी ती दहा वेळा तरी परत परत वाचली असेल. काय छान वाटलं होतं तेव्हा! म्हणूनच नविन ब्लॉग सदराखाली आवडलेल्या प्रकाशित न झालेल्या पोस्टलाही आवर्जून प्रतिक्रिया द्याविशी वाटते.(कदाचित ती पण माझं नाव पुढच्या वर्षी नमूद करेल!) आजही कुणाच्या ब्लॉगवर जुने बेसिक टेंप्लेट पाहिले की, माझ्याच जुन्या पोस्टची आठवण होते. पहिल्या दुसर्‍या पोस्टमध्ये तर मी वेलांटी, ऊकार, शब्द इतके तपासून घेतले होते आणि इतका बदल केला होता, की आख्खी पोस्ट तोंडपाठ झाली होती. मग पहिला फॉलोअर दिसू लागला. काही दिवसांनी पहिल्यांदा टेंप्लेट बदलले तेव्हा फॉलोअर्सचा पर्यायच गायब झाला त्यावेळी घाबरुन एकुलता एक फॉलोअरही गेला म्हणून जरा टेंशनच आले होते.:) पुढे जशा भेटी गाठी वाढत गेल्या तसा हुरुपही वाढत गेला. आज वर्षभराच्या जुन्या नोंदी पाहताना एक मजेदार प्रवास घडत गेल्याचं जाणवतं. पहिल्यांदा जुनी पाटी या एकाच विषयाभोवती फिरत असताना पुढे (चांगल्या अर्थाने) विषयाला फाटे फुटत गेले.


मब्लॉवि इथे नविन मित्र मैत्रिणी मिळाले. कौतुकाच्या चार शब्दांनी उत्साह दहा पटींनी वाढला. (जो महिन्याला तीन पोस्टच्या वर कधी गेला नाही) त्यांनी कुठल्याच पोस्टला एकटे टाकले नाही. एखाद-दुसरी का होईना, पण प्रतिक्रियेची सोबत खूप सुखावून गेली. अपर्णा म्हणते त्याप्रमाणे काही धूमकेतूंनी अनपेक्षितरित्या एकदम भरपूर कमेंट देवून सुखद धक्का दिला. कधी कानपिचक्या मिळाल्या, सूचना मिळाल्या. त्यातूनच खर्‍या अर्थाने नोंद घेतली गेल्याचे जाणवले. मध्यंतरीच्या टॅगिंग प्रकारामुळे बरेच नविन ब्लॉग कळाले, गजाली वरही नविन लोकं हजेरी लावून गेले.
ब्लॉग हा माणसाचा छापिल चेहराच म्हणायला हवा. तो कधी हसतो, रागावतो, मधेच सुस्त होतो, बरेचदा नॉस्टॅलजिक होतो. ’कं’च्या काळात दोघा तिघांनी ’उठा, छापा काहीतरी’ म्हणून पाठवलेले इमेल मैत्रिणीच्या कोपरखळीसारखे हसू उमटवून गेले. प्रोत्साहनासाठी सर्वांचे खूप आभार.

अलिशान सप्ततारांकित रेस्टॉरेंट असो वा कोपर्‍यापरची छोटी टपरी! सुरु करणार्‍याच्या मनात थोडी धाकधूक असतेच. हिच गोष्ट छेडताना गुलजारने ’रात पश्मीने की’ या पुस्तकाच्या सुरवातीला म्हटले आहे,

’ उम्मीद भी है घबराहट भी कि अब लोग क्या कहेंगे, और इससे बड़ा डर यह है कि कहीं ऐसा न हो कि लोग कुछ भी न कहें ’

नेमके हेच या ब्लॉग बद्दलही वाटत होते. तसेही ब्लॉगस्पॉटवरचा एक दुवा अडवून मी फार काय कामगिरी करणार हा प्रश्नही होताच. तरी, या छॊट्याश्या टपरीवर काहीबाही खरडलेले तुम्ही गोड मानून घेतलेत. टपरीच्या कटींग चहाला काही जणांनी त्यांच्या ब्लॉगवर जागा दिली.(विजेटबद्दल भुंगादादाचे आभार) गजालीच्या पहिल्या वाढदिवसाचा केक शोधताना मलाही मजा आली. असेच भेटत राहू. लोभ असावा.

33 comments:

मनमौजी said...

मीनल...अभिनंदन!!!!

पुढील लिखाणास मनापासून शुभेच्छा!!!!

केक फक्त फोटूत नको आहे.

shardul said...

अभिनंदन ! :)
तुमचं लिखाण आवडतं.
नवीन थीम पण छान आहे.

davbindu said...

तुमच्या ’गजाली’च्या पहिल्या वाढदिवसाबद्दल मनापासुन अभिनंदन आणि पुढील वाटचालीसाठी खुप खुप शुभेच्छा....
हया लेखात तुम्ही लिहलेल थोड्या फ़ार फ़रकाने जवळजवळ सगळ्याच ब्लॉगर्सनी अनुभवल आहे हयाबाबत शंका नाही...

सुहास झेले said...

अभिनंदन मीनल..लिहते रहा

खूप खूप शुभेच्छा... :)

मीनल said...

ठांकू योगेश,
केकसाठी कोल्हापूरच्या कैक खड्यातून (इथे क सायलेंट आहे) कसरत करत यावे लागेल.. :)

मीनल said...

धन्यवाद दवबिंदू,
खरं आहे तुमचं.. थोड्या फ़ार फ़रकाने सर्वांच्या अशा प्रकारच्याच भावना असाव्यात!

मीनल said...

धन्यवाद शार्दुल,
वाढदिवसाला नविन ड्रेस नको का?
म्हणून टेंप्लेट बदललं.

मीनल said...

ठांकू सुहास,
भेट देत रहा.. :)

आनंद पत्रे said...

मस्त! तुझा ब्लॉग आणि लिखाण सुंदर आहेच.. अशीच लिहित रहा... अभिनंदन

मीनल said...

धन्यवाद आनंद,
प्रोत्साहनाचे शब्द खूप मोलाचे आहेत.

केदार said...

खूप छान लिहिल आहे. आपल्या पुढिल वाटचालीला षुभेच्छा.

मीनल said...

धन्यवाद केदार!

Sheetal said...

Abhinandan ani Shubhechha.

हेरंब said...

मीनल, ब्लॉगला वादिहाहाशु आणि अभि आणि नंदन :) ..

छान लिहिलं आहेस आणि लिहितेसही. फ्रिक्वन्सी अजून वाढवता आली तर बघ..

yog said...

Happy Birthday To You!

nice celebration .....

मीनल said...

शितल धन्यवाद

मीनल said...

खूखूआ हेरंब..

सूचनेबद्दल धन्स. फ्रिक्वन्सी कमी आहेच.
वाढवण्याचा प्रयत्न करेन.

मीनल said...

ठांकू योगेश,

हे आपले असेच, नेट सेलिब्रेशन!

भानस said...

मीनल, खूप खूप अभिनंदन व ढेर सा~या शुभेच्छा! नवीन कपडे मस्तच. आणि केकही. :)

Ajay Sonawane said...

khup sarya shubhechca ! asach navin navin likhan chalu thev :-)

kahi khochak comments kade durlaksh pan karat jaa :-)

Swanand said...

ब्लॉगच्या प्रथम वर्षाच्या शुभेच्छा

मीनल said...

धन्यवाद श्रीताई,

नविन कपडे आवडले नां? त्यासाठी भरपूर कर्सरपीट केली आहे :)

मीनल said...

Thank you Ajay,

हो, लक्षात ठेवेन.. :)

मीनल said...

धन्यवाद स्वानंद..

अपर्णा said...

मीनल, पहिल्यांदी खूप खूप शुभेच्छा....आणि ते धुमकेतूचं इतकं आवर्जुन लक्षात ठेवलंस की स्वतःच धुमकेतू झालीयस?? :) BTW....माझ्या ब्लॉगच्या पुढच्या वाढदिवसाला तुझी ही पोस्ट थोडी फ़ेरफ़ार करुन ढापावी म्हणतेय...:)
चला आता लगेच पुढच्या पोस्टने अजुन एक कटिंग होऊन जाऊदे.

मीनल said...

विद्याधर,

गल्ली चुकलास तरी भावना पोहोचल्या.. :)
खूप खूप धन्यवाद!

अपर्णा,
धन्स,धूमकेतूचं पक्क लक्षात राहिलं आहे. या ब्लॉगचे धूमकेतू म्हणजे सोनाली आणि आनंद.
पोस्ट ढापायला (फक्त तुला)फुल्ल परवानगी :)

रोहन चौधरी ... said...

मीनल.. अभिनंदन.. तुमच्या ब्लोगचा आता पाठलाग करतोय तेंव्हा भेटणे होईलच... :)

मी सुद्धा माझ्या सर्व ब्लोग्सना पहिल्या वाढदिवसाला नवीन कपडे केले होते... :) अख्खे २ दिवस नेसवा-नेसवी सुरु होती... :D

मीनल said...

रोहन,
पाठलागाबद्दल आणि शुभेच्छांबद्दल डबल धन्यवाद!

२ दिवस नेसवा-नेसवी सुरु होती.. :)

Zahir said...

barech diwsani Marathi wachun khup khup bara watla Aapan khup changla lihita, keep it up..

मीनल said...

Thank you Zahir.

tanvi said...

मीनल अभिनंदन गं!!!

(उशिरा करतेय ना फार पण वरातीमागूनच घोडे असते माझे किंवा या असल्या म्हणी माझ्यासारख्या लोकांना पाहूनच निर्माण झाल्या असाव्या कदाचित असे म्हण... असो भावना महत्वाची :))
तूझ्या ब्लॉगच्या बाबतीत नेहेमी असे होते की एक पोस्ट वाचली जाते आणि लक्षात येते की गेल्या १/२ पोस्ट वाचायच्या राहिल्यात मग मी ठरवते की सगळ्या वाचून कमेंट टाकूया.... पण कं असा काही सोबत करतो की काय सांगू...

असो...

पुढील लिखाणास मनापासून शुभेच्छा!!!!

tanvi said...

मीनल अभिनंदन गं!!!

(उशिरा करतेय ना फार पण वरातीमागूनच घोडे असते माझे किंवा या असल्या म्हणी माझ्यासारख्या लोकांना पाहूनच निर्माण झाल्या असाव्या कदाचित असे म्हण... असो भावना महत्वाची :))
तूझ्या ब्लॉगच्या बाबतीत नेहेमी असे होते की एक पोस्ट वाचली जाते आणि लक्षात येते की गेल्या १/२ पोस्ट वाचायच्या राहिल्यात मग मी ठरवते की सगळ्या वाचून कमेंट टाकूया.... पण कं असा काही सोबत करतो की काय सांगू...

असो...

पुढील लिखाणास मनापासून शुभेच्छा!!!!

मीनल said...

धन्यवाद तन्वीताई!
अगं भावनाच महत्वाची..
कंचा पिच्छा सुटत नाही, माझेही बरेचदा असेच होते.. त्यामुळे भापो.. :)