Wednesday, January 13, 2010

आवडतं घड्याळ

शनिवार रविवार मजेत घालवण्यासाठी श्रीयुत क. सहलीला जाण्याची तय़ारी करत होते. त्यांच्या कोटाच्या खिशालतला छोटासा रेडिओ हवामानाचा अंदाज सांगत होता.

" उद्या हवा छान असेल..."

खुषीत येऊन शीळ घालत श्रीयुत क. यांनी हातरुमाल काढला आणि आपलं मनगटी घड्याळ हलकेच पुसलं. असं करण्याची त्यांना सवयच लागली होती.

पण सवय म्हटली तरी डोकं खाजवण किंवा कान चिमटीत पकडणं असल्या एखाद्या निरर्थक सवयीसारखी ती सवय नव्हती. श्रीयुत क. त्या मनगटी घड्याळाची फार काळजी घ्यायचे. त्या घड्याळावर त्यांचं प्रेम होतं अस म्हटल तरी अतिशयोक्ती झाली नसती.

श्रीयुत क. यांनी ते घड्याळ घेतल्याला पाच वर्षे होऊन गेली होती. एका मोठ्या डिपार्टमेंटल स्टोअरच्या घड्याळांच्या काउंटरजवळून ते जात असताना त्यांना ते दिसलं होतं. काचेच्या शोकेसमध्ये कितीतरी घड्याळं होती, पण ते एकच घड्याळ चमचमत होतं. एखाद्या मुलीनं डोळा मारावा तस. श्रीयुत क. यांना वाटलं, ते घड्याळ हलक्या आवाजात आपल्याला उद्देशून पुटपुटतंय,

" घे ना मला! प्लीज..."

डायलसाठी कुठल्य़ातरी दुसर्‍याच देशातलं जुन्या काळच सोन्याचं नाण वापरल होतं. श्रीयुत क. कंपनीत कामाला लागल्यापासून त्यांना पहिल्यांदाच बोनस मिळाला होता.

" ठीक. घेतो मी तुला. "

नकळत श्रीयुत क. असं पुटपुटले. तेव्हापासून श्रीयुत क. आणि ते घड्याळ कधीही वेगळे झाले नव्हते.
आपल्या शरीराचाच भाग असावा, तसं ते घड्याळ श्रीयुत क. वापरायचे. अजून तरुण असल्यामुळे नियमित वैद्यकीय तपासणी वगैरे करण्याच्या भानगडीत ते स्वतः अजून पडले नव्हते. पण घड्याळाची मात्र नियमीत तपासणी करुन घ्यायला ते कधीही विसरत नसत. घड्याळ तपासणीला दिलं आणि त्या दिवसात दुसरं घड्याळ वापराव लागलं, की त्यांना एकटं एकटं वाटून दिवस जाता जायचा नाही.
त्यामुळे ते घड्याळ कधीही बंद पडायच नाही किंवा मागेपुढे व्हायचं नाही. कोणताही बिघाड न होता ते इमानेइतबारे योग्य वेळ दाखवायचं.

रेडिओनं नेहमीप्रमाणे वेळ सांगितली. श्रीयुत क. यांनी वेळ न पटल्यासारखी मान हलवली.

" अरेच्चा ! रेडिओच्या वेळ सांगण्यात गडबड होते म्हणजे काय? "

स्वत:च्या घड्याळातली वेळ चूक असण ही तर श्रीयुत क. यांच्या दृष्टीने अशक्य कोटीतली गोष्ट होती. पण रेडिओच बटन फिरवून इतर रेडिओ स्टेशनांवरची वेळ त्यांनी ऎकली, तेव्हा रेडिओच्या वेळेत काहीही चूक नसल्याच त्यांच्या लक्षात आलं. श्रीयुत क. चांगलेच भांबावले.

आधीच तिकिटं काढून ठेवलेल्या बसमध्ये चढण्यासाठी वेळेत पोहोचणं आता त्यांना शक्या झालं नसतं. त्यांनी घड्याळाकडे पाहिलं आणि तक्रारीच्या सुरात ते म्हणाले,

" आता काय म्हणावं तुला! तुझी इतकी काळजी काय उगीच घेतो का मी? "

पण आता तक्रारीचा काही उपयोग नव्हता. त्यांनी सहलीचा नाद सोडला आणि जरा फिरायला म्हणून ते बाहेर पडले. वाटेवरच्याच घड्याळाच्या दुकानात गेले.

" घड्याळात काहीतरी बिघाड झालाय. मागे पडू लागलय हे! एका आठवड्यानं येणारी सुट्टीही फ़ुकट गेली..."

" पण तुम्ही तर अलीकडेच तपासणीला दिलं होतंत..." दुकानदाराने ते घड्याळ घेतल आणि त्याचा प्रत्येक भाग काळजीपूर्वक निरखून पाहिला. जराशा चकित झालेल्या आवाजात तो म्हणाला,

" विचित्रच आहे! कुठेही कसलाही बिघाड झालेला दिसत तरी नाही. "

" असं होणंच शक्य नाही. "

तितक्यातच श्रीयुत क. यांच्या कोटाच्या खिशातल्या मघापासून चालू राहिलेल्या रेडिओवर बातम्या सुरु झाल्या.

" पर्यटनाचा सिझन सुरु झालेला आहे. स पर्वताकडे जाणारी बस..."

ते ऎकून श्रीयुत क. जराशा चढलेल्या सुरात म्हणाले,

" याच बसने मी जाणार होतो. पण उशीर झाल्यामुळे जाता आलं नाही. या घड्याळाला नक्कीच काहीतरी झालंय. "

पण बातमीदाराचा आवाज पुढे सांगत होता.

"... अपघात होऊन दरीत कोसळली आणि... "



---------------------------------~~~~~~~~~~~~~~~~~~-----------------------------

जपानमधील सुप्रसिध्द लघु-लघुकथा लेखक शिनीची होशी यांच्या मूळ कथांचा निसीम बेडेकर यांनी मराठीत अतिशय सुंदर अनुवाद केला आहे. ’बोक्कोचान आणि इतर जपानी कथा’ या त्यांच्या कथासंग्रहात ३६ लघुकथांचा समावेश आहे. ही कथा त्यातलीच आहे. मनोविकास प्रकाशन असलेले हे पुस्तक संग्रही असावे असेच आहे.

Monday, January 11, 2010

छोटा प्रश्न










छोटासा प्रश्न आहे आणि त्याची माझ्यापरीनं शोधलेली उत्तरेही आहेत. सकाळ, इन्फिनिटी इव्हेंटच्या ’ ऊर्जा ’ चे कार्यक्रम महाराष्ट्र व गोवा येथे होत आहेत. त्याचे मोठमोठे पोस्टर्स चौकात, रस्त्यावर जागोजागी लावलेले दिसत आहेत. झाकीर हुसेन, तौफ़िक कुरेशी आणि नीलाद्री कुमार यांचे अतिशय सुंदर पोट्रेट्स दिमाखात झळकताहेत. विशेषत: झाकीर हुसेनचे गोड चेहर्‍याचे चित्र ! त्याचे तबलावादन श्रवणीयच नव्हे तर प्रेक्षणीयही असते. दूरदर्शनवरच्या ’बजे सरगम’ मधला त्याचा प्रसिध्द ’ हेअर जॉगल ’ पाहताना खूप गंमत वाटायची. हा व्हिडीओ इथे परत एकदा पहायला मिळाला. प्रत्येक ठेक्याबरोबर दाद देणार्‍या केसांशिवाय तो अपूर्णच वाटतो. या माणसाने वयाची ५८ वर्षे पूर्ण केली (तरी आमच्यासारखे क्षुद्र जीव त्यांना तो वगैरे म्हणतात पण झाकीर हुसेन परका, वयाने खूप मॊठा वगैरे वाटतच नाही) त्यांची दूरदर्शनवर ताल,लय यांविषयी माहिती देणारे काही भाग प्रसिध्द झाले होते. त्याविषयी सर्व माहिती या साईटवर मिळाली. चांगली आहे.

http://www.india-forums.com/forum_posts.asp?TID=1277804



रविवारच्या लोकरंगमधेही भिमसेन जोशी, झाकीर वगैरे यांचे किती छान फ़ोटो आले आहेत. मटाचा भिमसेन जोशींचा वॉलपेपर तर लाजवाबच! तर, छोटा प्रश्न असा आहे की यांचे नेहमी एवढे चांगले फोटो कसे येतात? बरं, काढणारे प्रोफेशनल फोटोग्राफर्सच असतील असही नाही. कार्यक्रमाला जाणारे आणि हौसेखातर (किंवा आपण तिथे उपस्थित होतो याचा पुरावा म्हणून) फोटो काढणारे पण असतातच की! तरीपण त्या साध्या फोटोत कलावंताचं असाधारण असणं लपत नाही. कदाचित हेच उत्तर असावं. कला सादर करतानाचा आनंद आणि केल्यानंतरचे समाधान दोन्ही गोष्टी फोटोभर उमटत असाव्यातं!

कलावंतांप्रमाणे कोणत्याही लहान मुलाचे वाईट फोटो आलेले मी पाहिले नाहीत. कसेही काढा, कधीही काढा, गोडचं फोटो येतात. आणि ते का येतात हे नमूद करायची गरजच नाही.

मला स्वतःचे फोटो फारसे चांगले येतात अस अजिबात वाटत नाही. (अर्थात मुद्दलच भक्कम नाहिये पण तो मुद्दा गृहित नको धरायला) आलेल्या फोटोला नावं ठेवली की, ’ आता, आहे तसचं येणार की ! ’ अशी कुचकट वाक्यं एकदोनदा ऎकल्यामुळे चांगल्या फोटोचा आग्रह मी सोडल्यातच जमा आहे. :-)

असॊ, १२ जानेवारीला ’ऊर्जा- द फ्युजन एक्‍सपिरिअन्स' चा पहिला कार्यक्रम कोल्हापूर येथे होईल. बघू, मी काढलेले फोटो कसे येतात ते!